Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe SP ZOZ w Lublinie

O firmie > Historia

Trudne początki
^ powrót do spisu treści

Idea „pogotowia ratunkowego” jest stosunkowo nowa, choć samo pomaganie potrzebującym tradycją sięga aż do czasów biblijnych i przypowieści o dobrym Samarytaninie. Sama instytucja jest pomysłem stricte europejskim. Pierwsza instytucja tego typu została powołana w rou 1881 w Wiedniu, stolicy monarchii austro-węgierskiej, która znana była z wielu cywilnych i zaawansowanych projektów, jak akademia sztuki, czy pierwsze metro w Budapeszcie. Rychło też okazało się, iż na podobne stowarzyszenia istnieje zapotrzebowanie w innych częściach Europy, w tym na ziemiach polskich.

Wiązało się to z kilkoma czynnikami. Po pierwsze, nastąpił gwałtowny rozwój przemysłu związany z rewolucją, która miała miejsce na początku wieku w Wielkiej Brytanii. W związku z niewyobrażalnym ekonomicznym sukcesem Anglików, wkrótce ich śladem podążyły inne europejskie mocarstwa. Dla ich obywateli i poddanych oznaczało to nie tylko koncentracje w zanieczyszczonych i przeludnionych metropoliach, ale także dramatyczny wzrost wypadków przy pracy, przy jednoczesnym braku podstawowych zasad BHP i niekiedy wręcz nieludzkich warunkach pracy. Po drugie, w miarę rozwoju techniki, pojawiły się nowe środki transportu, jak kolej czy samochody. Po trzecie, dramatycznie wzrosło natężenie ruchu drogowego w miastach. Wiązało się to także z, nie urywajmy, wzrostem liczby wypadów komunikacyjnych.

Wszystko to miało miejsce także w naszym mieście – Lublinie. W 1877 uruchomiono nadwiślańską linię kolejową łączącą Mławę z Kowlem, przez Warszawę, Lublin i Chełm. Dodatkowo, w miarę rozwoju miasta, populacja Lublina wzrosła od 27 tysięcy (1875) do 60 tysięcy w 1905. Sytuacja stała się na tyle poważna, że co światli społecznicy lubelscy rozpoczęli kampanię nacisków na administrację w celu powołania instytucji pogotowia ratunkowego.

Nadmieńmy tu, że pogotowie w Lublinie nie było pierwszym towarzystwem tego utworzonym na ziemiach polskich. W 1891 roku powstało z inicjatywy dr Arnolda Benneta i dr Karola Wałęcz – Brudzewskiego Krakowskie Ochotnicze Towarzystwo Ratunkowe. W 1893 roku, dr Józef Zawadzki organizuje pogotowie we Lwowie, a w 1897 powstaje Warszawskie Towarzystwo Doraźnej Pomocy Lekarskiej, pierwsza tego typu instytucja w zaborze rosyjskim. Dwa lata później dr Władysław Pinkos powołuje pogotowie w Łodzi, a w 1901 powstaje Towarzystwo Ratunkowe w Wilnie.

Lublin nie miał szczęścia do rosyjskich namiestników. W 1907 administracja carska negatywnie rozpatrzyła prośbę o powołanie podobnej instytucji. Dopiero w 1916 roku, po załamaniu się frontu wschodniego i zajęciu Lubelszczyzny przez armię cesarsko-królewską wojskowy gubernator miasta przychylnie odnosi się do projektu utworzenia stacji pogotowia ratunkowego w mieście.

1917 – 1939 Towarzystwo „Pogotowie Ratunkowe” w Lublinie
^ powrót do spisu treści

Dnia 18 grudnia 1916 o godzinie 20:00 w gmachu Magistratu Miasta Lublin odbyło się zebranie informacyjne dla lubelskich lekarzy i społeczników. Zebraniu przewodniczył dr n. med. Adam Brzeziński. W jego trakcie zaprezentowano i zatwierdzono projekt statutu Towarzystwa „Pogotowie Ratunkowe” w Lublinie. Statut został zatwierdzony przez władze okupacyjne dnia 14 stycznia 1917, a już nazajutrz zwołano zebranie organizacyjne w trakcie którego wyłoniono Komisję Organizacyjną, której zadaniem było zorganizowanie wyposażenia nowej stacji, dbanie o jej materialne potrzeby a także przeprowadzenie szeroko zakrojonej akcji propagandowej. W jej skład wchodzili przedstawiciele różnych środowisk: Kościoła Katolickiego, bankowcy, strażacy, a później także społecznicy, przedstawiciele władz miasta oraz lekarze. Pod koniec miesiąca stycznia, Komisja zwróciła się z odezwą do mieszkańców Lublina z prośba o wsparcie tej szczytnej idei.

16 marca 1917 nastąpiło uroczyste otwarcie stacji pogotowia ratunkowego w Lublinie.

Towarzystwo było instytucją prawnie niezależną. Oznaczało to niestety także finansowe kłopoty, zwłaszcza wiążące się z kryzysami państwa polskiego, najpierw wynikłe z dramatycznej walki o granice, potem trudu odbudowy, a w latach trzydziestych – z Wielkim Kryzysem. Podstawowym źródłem utrzymania były składki członków Towarzystwa „Pogotowie Ratunkowe” w Lublinie. Wyróżniono trzy kategorie członkostwa:

  1. dożywotnie, których minimalna składka wynosiła 200 koron, a od 1924 roku 75 złotych;

  2. zwyczajne, którzy płacili minimum 10 koron, a od 1924 r. 6 złotych rocznie:

  3. honorowe, za szczególne zasługi dla Towarzystwa.

Dodatkowym źródłem dochodu Pogotowia była działalność charytatywna, która przejawiała się w imprezach dobroczynnych w trakcie których zbierano datki na rzecz stacji. Jedną z takich imprez był bożonarodzeniowy koncert z grudnia 1917. Dodatkowo, nasze Pogotowie nawiązało szereg korzystnych kontaktów, m.in. z wiedeńskim pogotowiem ratunkowym, skąd przysłano karetkę konną, oraz lei, opatrunki i nosze.

Trzecim ważnym i w miarę upływu czasu, coraz ważniejszym, źródłem finansowania była pomoc publiczna, w tym przypadku od Magistratu Miasta Lublin. Początkowo była ona niewielka, lecz w miarę upływu czasu powiększyła się wielokrotnie, aż stała się dominującym źródłem dochodów Pogotowia. I tak z początkowych dotacji rzędu 4000 złotych rocznie, sięgnęła złotych 18600 w 1939 roku.

W miarę jednak pogarszania się sytuacji finansowej, wprowadzano różne opłaty za korzystanie z usług pogotowia, m.in. 5 złotych za przetransportowanie pacjenta na lekarskie zlecenie. Od 1937 Pogotowie posiadało umowę z Ubezpieczalnia Społeczną opiewającą na sumę 800 złotych miesięcznie.

Dodatkowo, Towarzystwo wydało kilka periodyków i kalendarzy.

Siedziba Pogotowia początkowo mieściła się w lokalu w Gmachu Ratusza przy Placu Łokietka, który nieodpłatnie został przekazany miastu. W 1934 stacja przeniosła się do do budynku przy ul. krakowskie Przedmieście 3 (skrzyżowanie z ul. Świętoduską) nad apteką Emila Żółtowskiego.

Z bardziej istotnych wydarzeń wymienić możemy wielką akcję społeczną z roku 1923, zorganizowana przez Teodora Kraszewskiego, redaktora „Ziemi Lubelskiej”. W jej wyniku zakupiono nowy konny ambulans - „Wandę” wykonaną przez lubelską firmę „Paszowski i Janociński”. W 1937 roku zakupiono ze składek społeczeństwa lubelskiego dla stacji ratunkowej karetkę samochodową zbudowaną w fabryce „Wolskiego” na podwoziu samochodu marki Chevrolet, która służyła lubelskiemu pogotowiu aż do dnia 22 lipca 1944 r.

Niestety pogłębiały się problemy finansowe Zakładu. Wiązało się to z kilkoma przerwami w funkcjonowaniu Zakładu, np.: od 31 marca do 13 kwietnia 1920 roku – wtedy to z pomocą Pogotowiu przyszedł dziennikarz Jan Pignan, lubesli dziennikarz

Prezesi Towarzystwa „Pogotowie Ratunkowe” w Lublinie:

  1. 1919 – 1920 dr n. med. Mieczysław Biernacki;

  2. 1920 – 1923 Jan Pignan, sekretarz Magistratu, dziennikarz;

  3. 1923 – 1939 Sławomir Lűbek,Dyrektor Banku Handlowego w Warszawie, Oddział w Lublinie.

W Polsce istniało 9 stacji pogotowia ratunkowego, finansowanych przez Ubezpieczalnię Społeczną, Polski Czerwony Krzyż i Zarządy Miejskie.

1939 – 1949 Miejskie Pogotowie Ratunkowe
^ powrót do spisu treści

Druga wojna światowa stanowiła ciężką próbę dla Towarzystwa. Już w czasie kampanii wrześniowej, lubelscy ratownicy stanęli przed ogromem ludzkiego cierpienia i tragedii, udzielając pomoc ofiarom niemieckich nalotów na miasta, w szczególności na terenie Lubelskiej Wytwórni Samolotów, elektrowni i wykolejonego pociągu w Motyczu. 9 września ofiarą bomb padło samo pogotowie, co spowodowało zawieszenie jego działalności na 2 tygodnie. Ocalałą karetkę ewakuowano na teren szpitala św. Jana Bożego. A to był dopiero początek okupacji.

Niemieckie władze okupacyjne zdecydowały się reaktywować tą instytucję. Początkowo mieściła się ona w Trybunale Koronnym, jednak w lipcu 1943 roku została przeniesiona do lokalu przy ul. Królewskiej 15. Jednak sytuacja pogotowia była tragiczna: władze okupacyjne miały większe zmartwienia, niż opieka medyczna nad „podludźmi”, a działalność charytatywna, tj. organizowanie wielkich masowych imprez poparcia dla Pogotowia została zakazana. Niemniej jednak Towarzystwo działało i w miarę swoich skromnych możliwości niosło pomoc i ulgę w cierpieniu potrzebującym. Podjęto się także kilu heroicznych akcji, jak szmuglowanie ludzi wysyłanych na roboty przymusowe do Rzeszy z przejściowego obozu na ul. Krochmalnej.

Po „wyzwoleniu” przez „bratnią”. Robotniczo – Chłopską Armię Czerwoną, miasto na peweien czas stało się stolicą hmm, „niepodległej” Polski. A w pogotowiu rządy objął dr. E. Rupniewski. Dokonał on gruntownej reorganizacji jednostki, wprowadzając regulamin zachowania lekarza na miejscu zdarzenia oraz pokwitowania za datki. Dodatkowo, pogotowie przeszło pod zarząd miasta, a konkretnie Miejskiego Wydziału Zdrowia. Zamiast utraconego Chevroleta, przedstawiciel ZSRS przy PKWN marszałek Z. R. Mikołaj Bułganin podarował Pogotowiu 3 wysłużone samochody sanitarne marki „Gaz”. Służyły one do czasu przejęcia pogotowia przez Polski Czerwony Krzyż

1949 – 1950 Pogotowie Ratunkowe PCK
^ powrót do spisu treści

W dniu 29 września 1948 roku Rada Ministrów podjęła uchwałę w sprawie zorganizowania doraźnej pomocy leczniczej na terenie całego kraju. Wykonanie powierzono Zarządowi Głównemu PCK. Stacje P.C.K. dzieliły się na 4 typy: A, B, C, D. Stacje typu D organizowano w miastach wojewódzkich, na czele których stali dyrektorzy. Organem wykonawczym Zarządu Głównego był Wydział Pomocy Doraźnej Pogotowia Ratunkowego, wchodzący w skład resortu lecznictwa.

Zgodnie z zaleceniami, Zarząd Okręgu P.C.K. w Lublinie pod kierunkiem pełnomocnika Zarządu Głównego inż. Stanisława Szramowicza i dr Ignacego Lesiuka (Wojewódzki Wydział Zdrowia) już od wiosny 1949 roku czynił przygotowania, dotyczące przyjęcia i dostosowania Miejskiej Stacji Pogotowia Ratunkowego do nowych wymagań. Przede wszystkim wynajęto 5-pokojowy lokal przy ul. Wyszyńskiego 7 (obecnie ul. Sławińskiego 7) oraz przyjęto od Ministerstwa Zdrowia 5 czechosłowackich ambulansów marki Skoda 1100.

W dniu 15 czerwca 1949 roku, zgodnie z Zarządzeniem Ministerstwa Zdrowia z dnia 11 stycznia 1049 r., Zarząd Miejski przekazał stację wraz ze sprzętem, personelem i wyposażeniem Zarządowi Okręgu P.C.K. w Lublinie.

Przy pogotowiu istniały początkowo dwa zespoły wyjazdowe: jeden obsługujący samo miasto, a drugi teren powiatu lubelskiego. Z dniem 15 lipca tegoż roku zorganizowano w lubelskiej stacji P.C.K. trzeci zespół przewozowy.

Oficjalne otwarcie pogotowia ratunkowego P.C.K. w Lublinie odbyło się 21 lipca 1949 roku. Dyrektorem stacji P.C.K. został dr Czesław Horoch, a zastępcą do spraw administracyjnych Aleksander Fitulski.

W 1949 roku uruchomiono poza Lublinem 4 stacje pogotowia ratunkowego P.C.K.: Radzyń, Chełm, Hrubieszów i Zamość. Pomimo olbrzymich trudności lokalowych i kadrowych w 1950 r. uruchomiono kolejne stacje pogotowia ratunkowego PCK w Krasnymstawie, Biłgoraju, Tomaszowie Lubelskim, Włodawie, Białej Podlaskiej i Puławach.

W związku z rozwojem placówek terenowych, stacja lubelska z dniem 1 lutego 1950 roku stała się Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego P.C.K. 1 listopada 1950 roku dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego P.C.K. został dr Józef Jarmołowicz, a jego zastępcą do spraw administracyjnych od dnia 1 grudnia Zygmunt Pochylski. W tym okresie został również powiększony lokal stacji przy ul. Sławińskiego z 5 do 7 pomieszczeń.

Ze względu na duży wzrost liczby transportów chorych na zlecenia lekarskie, w 1950 roku zwiększono liczbę zespołów wyjazdowych do 4, w tym 2 przewozowe. Usługi Pogotowia P.C.K. były płatne według ustalonego cennika. Ubezpieczonym powyższą kwotę zwracała Ubezpieczalnia Społeczna.

1951 – 1975 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego
^ powrót do spisu treści

Ministerstwo Zdrowia dążąc do ujednolicenia struktury organizacyjnej społecznej służby zdrowia, przejęło z dniem 1 stycznia 1951 roku stację Pogotowia od Polskiego Czerwonego Krzyża i przekazało terenowym Wydziałom Zdrowia, jako organizacyjnie podległą placówkę, z wyjątkiem Lublina. Z dniem 1 stycznia 1951 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego P.C.K. w Lublinie została przejęta przez Wojewódzki Wydział Zdrowia. Dyrektora stacji, jego zastępcę oraz głównego księgowego mianował, awansował i zwalniał Naczelnik Wojewódzkiego Wydziału Zdrowia. Weszła w życie instrukcja, dotycząca obowiązków personelu fachowego a w szczególności dyspozytorów, lekarzy dyżurnych, sanitariuszy i kierowców.

W 1951 r. otwarta zostaje Powiatowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w Łukowie a w 1952 r. w Kraśniku.

Duża ilość wezwań do dzieci, zwłaszcza w okresie zimowym, spowodowała zorganizowanie zespołu specjalistycznego, pediatrycznego. Zespół ten został uruchomiony z dniem 1 sierpnia 1952 roku i był czynny w godzinach od 20- tej do 8- ej rano.

W 1953 Stacja przenosi się na obecną ul. Niecałą 5, gdzie przejmuje 18 pomieszczeń użytkowych. Otwarto podstacje w Lubartowie 1953 i Opolu Lubelskim 1955. Poza tym w 1956 roku został uruchomiony zespół specjalistyczny ginekologiczno- położniczy, czynny w godzinach od 16- tej do 7- ej rano (zlikwidowany w 1975 r.). W tym czasie zorganizowano również pokój obserwacyjny z trzema kozetkami oraz gabinet chirurgiczny z salą zabiegową.

Z dniem 1 kwietnia 1957 roku dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie został dr Romuald Wojtkiewicz, a jego zastępcą do spraw administracyjnych był Edward Ziemba. W 1957 roku została również uruchomiona podstacja pogotowia ratunkowego w Świdniku na terenie ówczesnego powiatu lubelskiego oraz stacje powiatowe w Janowie Lubelskim i Parczewie. Kolejne stacje otwarto w Bełżycach (1958 r.), Międzyrzecu Podlaskim 1963 r.) i w Bychawie (1965 r.).

W 1967 roku przypadała 50-ta rocznica działalności Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. W związku z tym w dniu 4 listopada tegoż roku odbyła się w W.S.P.R. w Lublinie uroczysta akademia, na której był obecny przedstawiciel Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej dr Aleksander Grabowski. Zaproszony został również między innymi najstarszy spośród żyjących pracownik stacji, wówczas już emeryt, Adolf Bourdo, który przepracował w lubelskim pogotowiu nieprzerwanie prawie 26 lat – od dnia 15 września 1939 roku do 30 listopada 1965 roku. Okolicznościowy referat o historii, działalności i rozwoju lubelskiej stacji wygłosił ówczesny dyrektor pogotowia, dr Romuald Wojtkiewicz. Na powyższym zebraniu kilkunastu pracowników za wieloletnią nieprzerwaną pracę zostało wyróżnionych nagrodami pieniężnymi.

Dyrektor Zych wprowadził dalsze usprawnienia pracy przez utworzenie stanowiska starszego lekarza dyżurnego, potocznie zwanego naczelnym, który nie wyjeżdżał karetką, lecz przyjmował pacjentów w ambulatorium i z ramienia dyrekcji pełnił przez 24 godziny ogólny nadzór nad całością pracy WSPR. Z odbytego dyżuru lekarz naczelny składał dyrektorowi pisemny raport. Funkcję tę pełnili lekarze etatowi.

Z dniem 1 października 1969 powołano zespół reanimacyjny „R”. Specjalna karetka wyposażona w nowoczesną aparaturę pozwalająca na prowadzenie akcji reanimacyjnej i intensywnego leczenia zarówno w miejscu wypadku jak i w czasie transportu, udzielając pomocy specjalistycznej. W skład zespołu wchodzili: lekarz anestezjolog, wysoko kwalifikowana pielęgniarka, sanitariusz i kierowca. Zespół ten na przestrzeni lat niejednokrotnie uratował życie wielu ludziom będącym w stanie śmierci klinicznej. W tym okresie zwiększono liczbę zespołów wyjazdowych ogólnych z 4 do 6. Zakończono również radiofonizację karetek w lubelskim pogotowiu, a następnie we wszystkich stacjach powiatowych oraz podstacjach na terenie województwa.

Ciasnota lokalowa nasuwała myśl tworzenia filii oraz podstacji pogotowia na terenie miasta Lublin. Pierwszą z nich uruchomiono w 1969 roku w przychodni obwodowej na Tatarach. Dysponowała ona jednym zespołem wypadkowo – chorobowym ogólnym, czynnym w godzinach od 15.30 do 7.30 rano i zajmowała 2 pomieszczenia. W 1970 roku zorganizowano drugą filię: na Czechowie, w przychodni rejonowej na terenie Lubelskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Dyżurował tam również zespół ogólny w godzinach od 15.30 do 7.30 rano, zajmując dwa pomieszczenia. W tym samym roku zaczęło obowiązywać powszechne ubezpieczenie rolników i rzemieślników.

Za wieloletnią, nienaganną pracę w pogotowiu dr Halina Basta została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi a mgr Maria Bojarska i dr Czesław Horsztyński otrzymali odznaki „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, zaś dr Alina Lamirska srebrną odznakę związkową. 55 rocznica istnienia pogotowia.

Z dniem 1 marca 1973 roku otwarto z ZOZ podstację lubelskiego pogotowia w przychodni specjalistycznej przy ul. Topolowej. Powyższa podstacja dysponuje 3 zespołami wypadkowo – chorobowymi ogólnymi, czynnymi przez całą dobę i zajmuje 5 pomieszczeń. W związku z uruchomieniem podstacji na Bronowicach – filia na Tatarach została zlikwidowana.

W okresie od 1949 do 1975 roku personel stacji przechodził systematyczne szkolenie z zakresu pomocy doraźnej a zwłaszcza w przypadku ostrej niewydolności układu krążenia i oddychania oraz urazowości komunikacyjnej. Prelegentami byli niejednokrotnie profesorowie lubelskiej Akademii Medycznej oraz adiunkci z poszczególnych klinik i zakładów. Wykłady odbywały się przeważnie raz w miesiącu. Kilku lekarzy etatowych uzyskało specjalizację I i II stopnia. Część lekarzy była delegowana na kursy dokształcające i specjalistyczne. Lekarze etatowi pogotowia wielokrotnie przeprowadzali szkolenia personelu średniego i niższego stacji.

Na przestrzeni 27 lat liczba dobokaretek wzrosła 17 razy- z jednej na początku 1949 roku do 17- tu w 1975 roku.

1975 – 1986 Dział Pomocy Doraźnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lublinie
^ powrót do spisu treści

W myśl rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1975 roku w sprawie organizacji i zadań Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego /Dz. U. Nr 25 poz. 134/, zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 4 lipca 1975 roku o wzorcowym statucie Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego /Dz. Urz. Min. Zdr. i Op. Społ. Nr 12 poz. 39/ oraz zarządzenia Wojewody Lubelskiego nr 73 z dnia 28 sierpnia 1975 roku w sprawie zmian organizacyjnych w służbie zdrowia województwa lubelskiego- został zorganizowany z dniem 1 października 1975 roku Wojewódzki Szpital Zespolony w Lublinie. Szpital był jednostką organizacyjną i budżetową podległym Wojewodzie Lubelskim.

Z dniem 1 października 1975 roku pogotowie lubelskie weszło w skład Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego jako Dział Pomocy Doraźnej. Do jego zadań należało m.in.: nadzór i koordynacja funkcjonalności Działów Pomocy Doraźnej Z.O.Z.; nadzór medyczny nad Zespołem Lotnictwa Sanitarnego na Radawcu; szkolenie kadr z dziedziny pomocy doraźnej; nadzór nad wyposażeniem i prawidłowym użytkowaniem sprzętu medycznego i aparatury zarówno w ambulatorium, jak i w zespołach wyjazdowych; analiza i planowanie pracy zarówno własne, jak i działów pomocy doraźnej ZOZ na terenie województwa lubelskiego oraz ogólna działalność metodyczno – organizacyjną.

Na czele Działu Pomocy Doraźnej stał kierownik, od dnia 1 października 1975 roku była nim dr Halina Basta, dotychczasowy wicedyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. Służbowo podlegała ona bezpośrednio zastępcy dyrektora do spraw lecznictwa Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego.

W ramach integracji z Wojewódzkim Szpitalem Zespolonym do 1979 roku wprowadzono szereg zmian podstawowych zadań związanych z funkcjonowaniem pogotowia. I tak prowadzono diagnostykę RTG i laboratoryjną od godz. 16:00 – 7:00, wprowadzono do użytku nowoczesne aparaty EKG i USG; rozszerzono działalność na górnicze miasto Łęczna i samą Bogdankę, organizując w obu stację pogotowia., rozwinięto działalność na nowo wybudowanej dzielnicy Czechów, gdzie stacjonowały 3 dobokaretki i jedna reanimacyjna, ustanowiono stanowiska dla lekarzy odpowiadających za działalność organizacyjną po godzinie 15:00; rozpoczęto cykl szkolenia z zakresu pomocy doraźnej, który objął personel wyższy i średni, a także szkolenia studentów V roku medycyny z praktyczną nauką w trakcie 6 tygodniowych staży; uruchomiono całodobowe karetki reanimacyjne w Podstacjach: Czechów, Topolowa, Świdnik, Puławy, Lubartów, Kraśnik i 2 karetki typu R w Lublinie; wprowadzono dyżury całodobowe w soboty, niedziele i święta w specjalności pediatrycznej, chirurgicznej i ortopedycznej; zlikwidowano dyżury ginekologiczne i kilka innych funkcji nie związanych z ratowaniem życia do innych działów Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego oraz zwiększono liczbę pilotów.

W roku 1977 obchodzono uroczystości 60-lecia Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. Decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej nadano Pogotowiu Ratunkowym w Lublinie honorową odznakę „Za zasługi dla Województwa Lubelskiego”. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej podjęło decyzję o nadaniu Złotej odznaki „Zasłużony dla Miasta Lublina”. Ponadto przyznano indywidualne odznaczenia państwowe: - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski lek. med. Halina Basta– Kierownik Działu Pomocy Doraźnej Woj. Szpitala Zespolonego, Złote Krzyże Zasługi: lek. med. Czesław Horsztyński i sanitariusz Julian Malinowski, 11 osobom Srebrne Krzyże Zasługi i 5 osobom Brązowe Krzyże Zasługi, oraz 5 odznak „Za wzorową pracę w Służbie Zdrowia”. Prezydenta miasta – Stanisława Bora odznaczył pracowników zasłużonych dla Pogotowia ratunkowego: Srebrne odznaki „Zasłużony dla Miasta Lublina” zostały przyznane: starszemu asystentowi Marii Bojarskiej, sanitariuszowi Władysławowi Łbikowi i asystentowi Józefowi Kurpielowi. Złote odznaki zostały przyznane: Dyrektorowi Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Lublinie – Zygmuntowi Broniszowi oraz Kierownikowi Zespołu Lotnictwa Sanitarnego WKTS – Kazimierzowi Oleńskiemu. Wręczono również 55 dyplomów uznania i 51 nagród pieniężnych.

1987 – 1998 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w Lublinie;
^ powrót do spisu treści

Zgodnie z Zarządzeniem Nr 49 Wojewody Lubelskiego z dnia 31 grudnia 1986 r. ze struktur Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lublinie został wydzielony Dział Pomocy Doraźnej i na jego bazie z dniem 01 stycznia 1987 r. utworzono Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego w Lublinie.

Wiele zmian w życiu Stacji wniosła reforma Pogotowia Ratunkowego wdrażana od 1991 roku na podstawie Ustawy o zakładach opieki zdrowotnej z dnia 30 sierpnia 1991 roku. Proponowane w niej zmiany miały na celu poprawę sprawności i poziomu działania a także racjonalizację wykorzystania środków. Główne kierunki zmian prowadzić miały do utworzenia jednolitego w skali kraju systemu organizacji i finansowania pogotowia ratunkowego. Planowano wprowadzenie systemu koordynacji medycznej i usprawnienie systemu powiadamiania. Ważnym celem było odciążenie od wezwań nie dotyczących nagłych zagrożeń zdrowia i życia. Za jedno z priorytetowych zdań uznano zwiększenie liczby karetek reanimacyjnych i wypadkowych, kosztem zespołów ogólnolekarskich. Wprowadzono także nowy zawód: ratownika medycznego.

Siedziba główna Pogotowia mieściła się przy ul. Niecałej, a w jego skład wchodziły trzy podstacje w innych częściach miasta: Śródmieście, Czechów, Bronowice. W 1991 r. przeprowadzono remont obiektów przy ul. Niecałej 5, a w 1992 r. obiektu podstacji przy ul. Topolowej. W strukturze Pogotowia funkcjonowała także Szkoła Ratownictwa Medyczno- Sanitarnego, której siedziba mieściła się przy ul. Kompozytorów Polskich 8.

W wyniku dalszej realizacji reformy służby zdrowia, z dniem 1 stycznia 1994 r. zniesione zostały działy pomocy doraźnej w Zespole Opieki Zdrowotnej w Kraśniku i Świdniku oraz w Górniczym Zespole Opieki Zdrowotnej w Łęcznej. Na ich bazie utworzono filie terenowe: w Kraśniku, Łęcznej i Świdniku, które weszły w skład i organizacyjnie stały się podległe Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie. W dwóch pierwszych wyremontowano lub wybudowano nowe obiekty, a pracownicy dotychczasowych działów pomocy doraźnej stali się pracownikami Pogotowia Ratunkowego w Lublinie.

W lipcu 1994 roku Pogotowie otrzymało nową siedzibę przy ul. Szkolnej 16, do której przeniesiono administrację, aptekę i Szkołę Ratownictwa. W wyniku zmian wdrażanych w pierwszej połowie lat 90- tych poprawił się standard usług medycznych, zwiększono ilość wzorcowo wyposażonych karetek reanimacyjnych, N i W z 5 do 10. Rozpoczął również pracę śmigłowiec reanimacyjny „Sokół”. Ujednolicono procedury medyczne i po raz pierwszy w Polsce wprowadzono informatyczny standard karty wyjazdowej. Cała załoga WSPR wyposażona została w jednakowe ubrania ochronne.

W 1996 roku Dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego została lek. med. Alicja Ciechan. Z końcem tego roku Stan WSPR w Lublinie pod względem zasobów lokalowych, transportowych, sprzętowych, kadrowych) przedstawiał się w sposób następujący:

Lublin Podstacja „Śródmieście”
^ powrót do spisu treści

Główna stacja na terenie miasta, stanowiąca bazę i zaplecze dla dwóch pozostałych („Czechów”, „Bronowice”). Baza lokalowa przy ul. Spadochroniarzy 8 pochodziła z lat 70- tych i funkcjonowała bez przerwy do końca 1996 roku, kiedy to zatwierdzony został plan gruntownego remontu i przebudowy dostosowujący pomieszczenia do nowych zadań i obowiązujących standardów. W godz. 7.30 – 15.30 pracowały wówczas 3 zespoły wyjazdowe ogólne, zespół „R”, „N” oraz „W”, dwóch dyspozytorów, pielęgniarka ambulatoryjna ogólna i zabiegowa, pielęgniarka koordynująca, referentka, salowe. W godzinach 15.30- 7.30 pracowało trzech pediatrów, w tym dwóch pracujących w zespołach wyjazdowych i jeden „stacjonarny”, lekarz ambulatorium ogólnego pełniący dyżur lekarza naczelnego oraz chirurg i ortopeda ambulatoryjny. Pediatra ambulatoryjny przyjmował pacjentów w pomieszczeniach sąsiadującej z budynkiem WSPR Przychodni Rejonowej ZOZ i tam też wykonywane były zdjęcia Rtg, przez zatrudnionych na godziny techników. Baza transportowa zespołów wyjazdowych w tym czasie była następująca: karetka „R” (nowy Mercedes Sprinter), „N” (Renault), „W” (Mercedes), karetki zapasowe (Mercedes). Zespoły ogólne i pediatryczne dysponowały z reguły Polonezami o różnym stopniu zużycia, jednak w zadowalającym stanie technicznym. Wyposażenie zespołów medycznych w sprzęt i leki było zgodne z obowiązującymi wówczas standardami. WSPR nie posiadało jednak rezerw sprzętu jak m. in. defibrylatory, respiratory, pulsoksymetry, pompy infuzyjne, czy ssaki i inkubator dla noworodków. Problemem była sytuacja kadrowa, zwłaszcza w zakresie zespołów specjalistycznych. Na zatrudnionych w Podstacjach 7 lekarzy etatowych, tylko dwóch posiadało I stopień specjalizacji (z chirurgii i z anestezjologii). Lekarze, którzy byli zatrudnieni na godziny w tych karetkach to z reguły chirurdzy z I stopniem specjalizacji i anestezjolodzy z I oraz II stopniem specjalizacji. Pod koniec 1996 roku wszystkie dyżury popołudniowe w karetce „R” zabezpieczone zostały przez anestezjologów, natomiast na zmianie dziennej (7.30 – 15.30) pracowali tu lekarze specjalizujący się w anestezjologii. W ambulatorium chirurgicznym i ortopedycznym z reguły pracowali specjaliści, podobnie w ambulatorium internistycznym i pediatrycznym. Problemem była natomiast praca lekarzy bez specjalizacji w karetkach ogólnych w godz. 7.30 – 15.30.

Lublin Podstacja „Czechów”
^ powrót do spisu treści

Podstacja ta zlokalizowana przy ul. Kompozytorów Polskich zajmowała część pomieszczeń w budynku Przychodni Rejonowej. Mieściło się tam biuro wezwań transportowych z zapleczem 9- ciu zespołów transportowych oraz biuro wezwań lekarskich dla zespołu „R” i jednego ogólnego w godz. 7.30- 15.30, a dwóch w godz. 19.00 – 7.30. Baza transportowa wyglądała następująco: w transportach jeździły karetki Polonez i Lublin oraz FSO ze średnimi przebiegami ponad 100 tys. km. Jako ambulans „R” jeździł Fiat Ducato. Sprzęt medyczny i leki pozostawały w odpowiednich ilościach. Poważny problem stanowiły ciągle rosnące potrzeby transportowe. Realizowane stałe zlecenia transportów chorych dializowanych pochłaniały ok. 60- 70 % wszystkich zasobów. Ciągle wzrastała ilość transportów na badania specjalistyczne do Warszawy (np. na rezonans magnetyczny), jak również ilość transportów pacjentów z klinik do miejsc zamieszkania i szpitali rejonowych po leczeniu. Karetki transportowe jeździły w zasadzie bez przerwy, a okres oczekiwania na nie stale się wydłużał.

Lublin Podstacja „Bronowice”
^ powrót do spisu treści

Podstacja „Bronowice” mieściła się w suterenie budynku Przychodni Rejonowej na ul. Topolowej. Panujące tam warunki lokalowe nie były korzystne – od lat czyniono starania o pozyskanie lokalu w tym rejonie, który spełniałby podstawowe warunki socjalne, higieniczne i bezpieczeństwa. Pod koniec 1996 roku pracowały tam dwa zespoły ogólne i jeden „R”, zarówno w godzinach „etatowych”, jak i po południu. Podobnie jak i w Podstacji „Czechów” zaplecze transportowe było tam zadowalające, wyposażenie w sprzęt i leki poza przejściowymi kłopotami, nie stanowiły problemu. Natomiast sytuacja kadrowa była trudna. Tylko jeden z trzech pracujących etatowo lekarzy posiadał I stopień specjalizacji i obsługiwał karetkę ogólną. W drugiej ogólnej i „R” byli zatrudnieni lekarze bez specjalizacji.

Filia „Kraśnik”
^ powrót do spisu treści

Położenie filii w odległości 58 km od siedziby WSPR stanowiło w tym czasie pewne utrudnienie w zarządzaniu i łączności. Filia prowadziła swą działalność w budynkach dzierżawionych od miasta Kraśnik. Stan budynku i jego pomieszczeń oraz terenu wokół był najlepszy ze wszystkich podstacji i filii w WSPR w rzeczonym czasie dokonywano wyłącznie drobnych remontów kosmetycznych budynku. W Filii w Kraśniku funkcjonował w godz. 7.30 – 15.30 zespół wyjazdowy „R” oraz jeden zespół ogólny i dwa transportowe. Po południu „R” oraz dwa ogólne i jeden transportowy. Działało też ambulatorium i gabinet zabiegowy. Środki transportowe pozostające w tym czasie na stanie Filii to: ambulans „R” marki Renault. Zespoły ogólne i transportowe miały do dyspozycji 5 samochodów Polonez i 1 FSO – w zadowalającym stanie technicznym. Wzrastająca liczba transportów zwłaszcza do szpitali w Lublinie była przyczyną utworzenia dodatkowo 0,5 dobokaretki w godz. 7.00- 19.00.

Filia „Łęczna”
^ powrót do spisu treści

Filia zlokalizowana była w wolno stojącym budynku przekazanym dla WSPR. Budynek wymagał jednak generalnego remontu. Do dyspozycji pozostawały jeden zespół „R” i zespół ogólny przez całą dobę oraz dwa zespoły transportowe, z których jeden we wtorki, czwartki, soboty i niedziele przebywał w pomieszczeniach Szpitala ZOZ w Jaszczowie w godz. 7.00 – 19.00 tworząc Podstację Filii „Łęczna”. Miało to skrócić drogę transportów ze szpitala w Jaszczowie na konsultację i leczenie specjalistyczne do Lublina. W tym czasie przydzielono etat lekarza ogólnego do Łęcznej, co sprawiło, że w godz. 7.30- 15.30 był tam zespół „R” oraz ogólny i transportowy, a po południu zespół „R” oraz ogólny. Ponadto w dni świąteczne dyżurował lekarz ambulatoryjny w godz. 8.00 – 20.00Podobnie jak w innych podstacjach i filiach występowały braki kadrowe w zakresie lekarzy ze specjalizacją

Filia „Świdnik”
^ powrót do spisu treści

Znajdowała się ona w pomieszczeniach stanowiących część budynku mieszkalnego w bezpośrednim sąsiedztwie szpitala. W Filii w godz. 7.30 – 15.30 jeździł jeden zespół „R” i dwa zespoły ogólne obsługiwane przez lekarzy etatowych posiadających I stopień specjalizacji z interny i chirurgii. W godzinach popołudniowych jeden zespół opuszczał Świdnik i rozpoczynał pracę w Podstacji w Piaskach. Jednocześnie lekarz tego zespołu zabezpieczał przyjęcia ambulatoryjne w gabinecie zabiegowym w pomieszczeniach tamtejszego Ośrodka Zdrowia. Bazę transportową filii w tym czasie stanowiły auta Renault. Na zabezpieczenie potrzeb zespołów ogólnego i transportu wykorzystywane były karetki marki Polonez i FSO.

Po zakończeniu postępowania przetargowego, w końcu 1996 roku rozpoczęto rozbudowę i modernizację Podstacji „Środmieście” przy ul. Spadochroniarzy 8. Inwestycja rozpoczęła się od wykonania kotłowni gazowo – olejowej. W 1997 roku rozpoczęto rozbudowę i modernizację budynku obejmującą dobudowę, remont połączony z modernizacją budynku użytkowanego, nadbudowę II piętra nad całością budynku, dostawę i montaż agregatu prądotwórczego oraz windy. W części dobudowanej do budynku głównego zaplanowano pomieszczenia dla zespołów wyjazdowych i Szkołę Ratownictwa a w części nadbudowanej administrację całego pogotowia. W budynku tym pozostać miała również Apteka.

W 1997 roku Stacja Pogotowia Ratunkowego w Lublinie otrzymała sprzęt służący do udzielania pomocy w nagłych wypadkach (deski ortopedyczne, pediatryczne, nosze podbierakowe, zestawy do uniwersalnego unieruchomienia głowy). Zakup sfinansowany został przez Fundację Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, a pieniądze na ten cel pochodziły z V Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

We wrześniu 1998 roku decyzją Wojewody Lubelskiego budynek przy ul. Szkolnej został przeznaczony dla Kasy Chorych (obecnie Narodowy Fundusz Zdrowia). Administracja WSPR przeprowadziła się ze Szkolnej do szpitala przy Al. Kraśnickiej 100 w Lublinie. W sumie ambulatoria w Lublinie udzielały około 44 tys. porad rocznie, a zespoły wyjazdowe lekarskie udzielały pomoc około 40 tysiącom pacjentów.

1998 – 2002 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie
^ powrót do spisu treści

Zgodnie z Zarządzeniem Wojewody Lubelskiego z dnia 10 sierpnia 1998 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w Lublinie z dniem 30 listopada 1998 roku przekształcona została w Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie z 3 podstacjami na terenie miasta Lublin i 3 filiami terenowymi w Kraśniku, Łęcznej z podstacją w Jaszczowie oraz Świdniku z podstacją w Piaskach. Przekształcenie związane było z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 1999 roku ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. W nowym systemie ubezpieczeniowym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej otrzymał status umożliwiający mu zawieranie umów z dysponentami środków przeznaczonych na finansowanie ochrony zdrowia. Konieczne zatem było usamodzielnienie wszystkich publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

W 1999 r. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie podpisała kontrakt z Kasą Chorych, w myśl którego zabezpieczała 24 zespoły wyjazdowe w tym:

  1. 8 reanimacyjnych „R”

  2. 3 wypadkowe ”W”

  3. 8 ogólnolekarskich „O”

  4. 5 zespołów transportowych „T”

Podstacja Śródmieście pełniła rolę centrum dyspozycyjnego (koordynującego) z numerem alarmowym 999 oraz bezpośrednimi liniami ze strażą pożarną, policją, szpitalami. W Podstacjach „Czechów” i „Bronowice” znajdowały się dyspozytornie, zespoły wyjazdowe i gabinety zabiegowo–lekarskie. Filie terenowe w Łęcznej, Świdniku i Kraśniku posiadały centra dyspozycyjne z numerem alarmowym 999, zespoły wyjazdowe oraz gabinety zabiegowo-lekarskie. W podstacjach w Piaskach i w Annopolu znajdowały się także dyspozytornie, zespoły wyjazdowe i gabinety zabiegowe.

W tym czasie monitorowano działalność pogotowia ratunkowego na kilka sposobów, m. in. z wykorzystaniem indywidualnej karty wyjazdowej pogotowia ratunkowego, opracowanej przez Instytut Medycyny Wsi w Lublinie. Przeprowadzono także ankiety dotyczące badania satysfakcji pacjentów korzystających z usług pogotowia ratunkowego oraz uczestniczono w ćwiczeniach zgrywających działanie służb ratowniczych z udziałem straży pożarnej i policji. Rozmowy telefoniczne z rejestracją czasów zgłoszenia były nagrywane.

W 2000 roku przekazano lekarzowi podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) całodobową opiekę medyczną nad pacjentem. Od tego roku w pogotowiu ratunkowym stopniowo likwidowane były ambulatoria. W dniu 25 kwietnia 2000 r. podpisano porozumienie w sprawie utworzenia Powiatowego Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Kraśniku.

W 2001 nastąpiło przeniesienie administracji z Al. Kraśnickiej do siedziby przy ul. Spadochroniarzy 8. Remont generalny i przebudowa Podstacji Śródmieście trwały prawie 4 lata. Uchwałą Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 21 listopada 2001 roku Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie przekazano w nieodpłatne użytkowanie jako Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej nieruchomości przy Al. Kompozytorów Polskich 8 i przy ul. Spadochroniarzy 8.

W celu dalszej poprawy skuteczności działań pogotowia w 2001 toku opracowany został program „Zwiększenie sprawności i skuteczności pomocy doraźnej w nagłych zagrożeniach życia w województwie lubelskim”, którego autorami byli dr n. med. Zbigniew Hupert i lek. med. Alicja Ciechan. Główne założenia programu to: odległość pacjenta od miejsca postoju karetki w granicach 12-15 km, jeden zespół wyjazdowy, reanimacyjny lub wypadkowy obsługuje teren około 30 km kwadratowych w aglomeracji miejskiej oraz ok. 300 km kwadratowych w terenie, przy jednoczesnym założeniu, że średnio 100 tys. mieszkańców powinno być obsługiwanych przez trzy zespoły wyjazdowe.

W 2001 roku, w dobie powszechnej komputeryzacji powstała również pierwsza strona internetowa Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego SP ZOZ w Lublinie

Ambulanse, którymi dysponowała WSPR w Lublinie, zabezpieczała na podstawie umów Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie. Wyjątek stanowiły 4 ambulanse typu furgon, które zostały zakupione przez Pogotowie Ratunkowe ze środków z programu „Zintegrowane Ratownictwo Medyczne”.

14 października 2001 roku zawarte zostało kolejne porozumienie pomiędzy Starostą Powiatu Łęczyńskiego Henrykiem Gańskim, Komendantem Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej Tadeuszem Dołganiem oraz Dyrektorem WSPR SP ZOZ Alicją Ciechan w sprawie utworzenia oraz zadań Powiatowego Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Łęcznej.

W celu zapewnienia właściwej koordynacji działań i efektywnego wykorzystania zasobów techniczno- ludzkich i finansowych w dniu 27 lipca 2001 roku zawarto porozumienie pomiędzy Komendantem Miejskim Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie Mirosławem Hałasem a Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w Lublinie reprezentowaną przez Dyrektora Alicję Ciechan. Utworzono wspólne stanowisko kierowania dla służb realizujących działania ratownicze na terenie Miasta Lublin i Powiatu Lubelskiego pod nazwą Miejskie Centrum Powiadamiania Ratunkowego. Powstało ono na bazie lokalowej Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie przy ul. Szczerbowskiego 6. W przypadku klęsk żywiołowych lub innego nadzwyczajnego zagrożenia życia, zdrowia, mienia lub środowiska noszącego znamiona kryzysu miało przekształcać się w Miejskie Centrum Zarządzania Kryzysowego starosty/prezydenta i miało stanowić siedzibę działania Powiatowego/Miejskiego Zespołu Reagowania Kryzysowego. Wydział Polityki Społecznej Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego poinformował w kwietniu 2002 roku, że Miejskie Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Lublinie zostało wpisane do Programu Wojewódzkiego na 2002 rok jako jednostka zakwalifikowana do dofinansowania w ramach programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne 1999- 2003.

2002 – 2007 Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie
^ powrót do spisu treści

Już w 2000 roku podjęto próbę połączenia Kolumny Transportu Sanitarnego i Stacji Pogotowia Ratunkowego. Wówczas próba nie powiodła się z powodu akcji protestacyjnych organizacji związkowych. Dopracowywanie warunków mających zadowolić wszystkie strony trwało 2 lata. 29 kwietnia 2002 roku Sejmik Województwa Lubelskiego podjął dwie uchwały w tej sprawie. Uchwałę Nr XLI/536/02 w sprawie likwidacji Kolumny Transportu Sanitarnego – celem połączenia z Wojewódzką Stacją Pogotowia Ratunkowego Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w Lublinie, oraz uchwałę Nr XLI/537/02 w sprawie przekształcenia Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lublinie w Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie.

Następnym krokiem przekształcenia było uchwalenie przez Radę Społeczną statutu Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie, gdzie określono zadania oraz strukturę organizacyjną nowopowstałej jednostki. Zmiany w statucie zostały zatwierdzone uchwałą Nr XLIII/589/02 Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 1 lipca 2002 r. Tego samego dnia Sejmik Województwa Lubelskiego podjął kolejną uchwalę, w której określono datę zakończenia likwidacji Kolumny Transportu Sanitarnego w Lublinie na dzień 31 lipca 2002 r.

W Stacji Pogotowia dokonano aktualizacji spisu sprzętu medycznego i stanu technicznego. Opracowano procedury ewidencji przemieszczanego sprzętu medycznego w sytuacjach doraźnych i docelowych. Dynamicznie rozwijano działalność Stacji Paliw i Stacji Obsługi Pojazdów zlokalizowanych przy ul. Bursaki 17.

W październiku 2003 r.Dyrektor WSPRiTS SP ZOZ w Lublinie podpisał porozumienie w sprawie utworzenia łączności współdziałania pomiędzy samorządem, służbami ratowniczymi i inspekcjami na terenie grodzkiego i ziemskiego powiatu lubelskiego. Opracowano również plany dotyczące kształcenia sanitariuszy i kierowców w związku z oczekiwaniami NFZ dotyczącymi kwalifikacji zespołów ratownictwa medycznego oraz wymogami Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Z dniem 01 grudnia 2003 r. Podstacja „Bronowice” przeniesiona została na ul. Tetmajera 21, gdzie następnie w 2004 roku przekazano zespół wyjazdowy ze Szpitala Kolejowego, po otrzymaniu zgody Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego. LUW pozytywnie zaopiniował także działania związane z przeniesieniem Filii WSPRiTS w Łęcznej do pomieszczeń Państwowej Straży Pożarnej i utworzenie zintegrowanego stanowiska dyspozytorskiego służb.

Uchwałą Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 4 maja 2005 roku Zdzisław Kulesza został odwołany ze stanowiska Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lublinie w związku ze złożoną rezygnacją z zajmowanego stanowiska. Obowiązki Dyrektora do czasu powołania Dyrektora Stacji, powierzono Krzysztofowi Budzikowi. Z dniem 1 czerwca 2005 roku Zdzisław Kulesza został ponownie powołany na stanowisko Dyrektora.

W związku z uchwaleniem ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 roku o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, pojawiła się szansa na częściowe rozwiązanie problemów finansowych. W dniu 14 lipca 2005 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie złożyła wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Celem działania było uzyskanie pożyczki z Banku Gospodarstwa Krajowego. Wojewoda Lubelski po zapoznaniu się z wnioskiem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Lublinie w sprawie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wydał Decyzję Nr 8/2005, w której zatwierdził projekt programu i określił warunki restrukturyzacji.

Wstępując w 2004 r. do Unii Europejskiej Polska stała się automatycznie podmiotem unijnej polityki regionalnej, która realizowana jest w okresach wieloletnich. Zakończony został tzw. okres programowania obejmujący lata 2004- 2006. W tym czasie możliwe były do wykorzystania środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Społecznego. Obydwa te fundusze dawały możliwość uzyskania dofinansowania do 75 % wartości realizowanych projektów. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SP ZOZ w Lublinie podpisała dwie umowy na współfinansowanie projektów realizowanych w ramach Zintegrowanego Programu Rozwoju Regionalnego i kolejne dwie umowy ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.

Pierwszym dużym projektem był „Zakup sprzętu medycznego i ambulansów z wyposażeniem dla pogotowia ratunkowego”. Został on zrealizowany w całości a ostateczne zakończenie przypadło na dzień 27 lipca 2006 r. Całkowita wartość Projektu wynosiła
4 076 203,91 zł z czego:

  • 75% wartości Projektu, tj. kwota 3 057 152,9325 zł, sfinansowane zostało ze środków Unii Europejskiej-EFRR w ramach ZPORR.

  • Wkład własny to 25 % czyli 1 019 050,98 zł, z czego:

    • Budżet Województwa Lubelskiego dofinansował 654 227,84 zł,

    • Powszechny Zakład Ubezpieczeń Spółka Akcyjna przekazał na rzecz niniejszego projektu 15 000 zł w ramach Umowy Prewencyjnej zawartej z WSPRiTS SP ZOZ w Lublinie, w dniu 24 lipca 2006 r.,

    • WSPRiTS wydatkowała 349 823,14 zł ze środków własnych.

W ramach Projektu zakupiono łącznie 12 nowoczesnych ambulansów wraz ze sprzętem do ratowania życia jak defibrylatory, respiratory i pulsoksymetry. Defibrylatory zostały wyposażone w moduły do teletransmisji 12-odprowadzeniowego ekg. W dniu 23 stycznia 2006 roku w siedzibie Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie, przy ul. Spadochroniarzy 8 nastąpiło uroczyste przekazanie do eksploatacji czterech pierwszych ambulansów sanitarnych.

Drugi Projekt w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju to „Zakup sprzętu i aparatury medycznej do wyposażenia ambulansów Pogotowia Ratunkowego w Lublinie”. Realizowany był w terminie od 7 sierpnia 2006 roku do 20 października 2006 r.

Całkowita wartość Projektu wynosiła 673 731,20 zł.

  • Kwota 494 641,20 zł, sfinansowana została ze środków Unii Europejskiej- EFRR w ramach ZPORR,

  • Wkład własny to 164 880,40 zł, z czego:

    • budżet województwa dofinansował 159 423,40 zł,

    • WSPRiTS wydatkowała 19 666,60 zł.

W ramach Projektu zakupiono między innymi: materace próżniowe, kamizelki unieruchamiające, pompy infuzyjne, defibrylatory, kardiomonitory transportowe, ssaki akumulatorowe, worki samorozprężalne, aparaty do mierzenia RR, szyny wyciągowe, torby ratownicze, butle tlenowe, moduły do defibrylatorów. Łącznie zakupiono 230 szt. sprzętu i aparatury medycznej.

Na realizację kolejnych Programów pozyskane zostały środki z Europejskiego Funduszu Społecznego. Projekt „Doskonalenie umiejętności ratowniczych lekarzy z województwa lubelskiego” realizowany był przez Szkołę Ratownictwa Medyczno – Sanitarnego i zakończył się w marcu 2006 roku. Realizacja Projektu „Szkolenie kierowców z województwa lubelskiego z udzielania pierwszej pomocy” zakończył się w sierpniu 2007 roku.

Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie zorganizowała konferencję pod nazwą „Bezpieczny dojazd a skuteczność interwencji”. Konferencja odbyła się 5 kwietnia 2006 r. i została objęta honorowym patronatem przez Marszałka Województwa Lubelskiego Pana Edwarda Wojtasa. Celem konferencji było wskazanie barier, które uniemożliwiają lub utrudniają dojazd zespołów ratownictwa medycznego do zdarzeń a tym samym ograniczają skuteczność interwencji. Bardzo ważnym elementem spotkania było określenie działań, jakie należy podjąć w celu eliminowania barier utrudniających bezpieczne dotarcie do poszkodowanego. Na Konferencję zaproszeni zostali m. in. Krajowy Konsultant w dziedzinie Medycyny Ratunkowej prof. Jerzy Karski, pełnomocnik Wojewody Lubelskiego ds. Ratownictwa Medycznego dr Barbara Bańczak-Mysiak, przedstawiciele Straży Pożarnej, Straży Miejskiej, Policji, Spółdzielni i Wspólnot Mieszkaniowych, władz miejskich, organów zarządzających drogami oraz służb medycznych.

W 2006 r. Pogotowie Lubelskie po raz pierwszy w swojej historii podjęło trud organizacji zawodów w ratownictwie medycznym. W dniach od 9 do 11 czerwca 2006 r. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie zorganizowała I Mistrzostwa Ziemi Lubelskiej w Ratownictwie Medycznym, które były jednocześnie eliminacjami do V Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Ratownictwie Medycznym i Drogowym. Zawody były objęte honorowym patronatem Marszałka Województwa Lubelskiego Pana Edwarda Wojtasa. Patronat naukowy objęli: Prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej prof. dr hab. Juliusz Jakubaszko i Prezes Polskiej Rady Resuscytacji prof. dr hab. med. Janusz Andres. Celem Mistrzostw było doskonalenie umiejętności poprzez rywalizację oraz propagowanie idei ratownictwa medycznego i powiększenie grona jej entuzjastów. W zawodach uczestniczyło 16 załóg z Białegostoku, Białej Podlaskiej, Chełma, Hrubieszowa, Kielc, Olsztyna, Ostrołęki, Radomia, Rzeszowa, Siedlec, Tarnobrzegu, Warszawy i Lublina. Konkurencje odbywały się m. in. na terenie lotniska w Radawcu oraz Lubelskich Zakładów Energetycznych LUBZEL S.A. I miejsce w Mistrzostwach zajęła załoga z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SPZOZ w Lublinie II miejsce zajęła załoga z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Białej Podlaskiej III miejsce załoga z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego SZPZOZ w Warszawie. Podczas Mistrzostw wyróżniono nagrodą fair play zespół z Ostrołęki, który dwukrotnie udzielał pomocy pacjentom na trasie zawodów. Mistrzostwom w dniu 10 czerwca towarzyszył Dzień Otwarty w Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego pod hasłem: „Poznaj sprzęt medyczny i techniki udzielania pierwszej pomocy medycznej”.

W listopadzie lubelskie Pogotowie Ratunkowe, strażacy, policja, sanepid i przedstawiciele innych służb przez ponad godzinę brali udział w ćwiczeniach "Poczta – 2006". Scenariusz zakładał wybuch podłożonej na poczcie bomby z niebezpieczną zawartością. Skażeniu uległ teren wokół budynku i osoby znajdujące się na poczcie. Poszkodowanym pomocy udzielano w specjalnym namiocie do dezynfekcji.

Z dniem 1 stycznia 2007 roku weszła w życie ustawa z dnia 8 września o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Określa ona zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania systemu oraz zasady zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Ustawa dostosowuje nasz systemu ratownictwa medycznego do standardów europejskich otwierając tym samym nowy rozdział w historii Pogotowia Ratunkowego w Lublinie.

2007 Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe SP ZOZ w Lublinie.
^ powrót do spisu treści

Rok 2007 to intensywna praca nad pozyskaniem certyfikatu wdrożenia Systemu Zarządzania Jakością normy ISO 9011:2000. Zaplanowany cel osiągnęliśmy 20 czerwca 2007 roku.

Trud i poświęcenie wielu ludzi oraz działalność pogotowia przyczyniło się do powstania idei pozyskania sztandaru. W maju 2007 roku opracowano i przygotowano sztandar pogotowia. Motto ,,Nieść pomoc w stanie zagrożenia zdrowotnego'' widniejące na rewersie jest symbolem tradycji naszego zakładu, będzie zawsze towarzyszyło wszystkim pracownikom pogotowia oraz zobowiązuje nas do godnego wypełniania obowiązków.

19 czerwca 2007 roku na uroczystej mszy w Kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Lublinie uroczyście poświęcono sztandar. W uroczystościach uczestniczyli przedstawiciele Lubelskiego Samorządu Terytorialnego oraz przedstawiciele pocztów sztandarowych szpitali lubelskich.

22 czerwca 2007 roku obchodziliśmy 90-lecie istnienia pogotowia lubelskiego. Chcąc podkreślić rangę oraz charakter tego wielkiego święta przygotowano monografię poświęconą historii, zatytułowaną ,,90 lat Pogotowia Ratunkowego w Lublinie''.

W ramach jubileuszu w dniach 22-24 czerwca 2007 roku odbywały się II Otwarte Mistrzostwa Ziemi Lubelskiej w Ratownictwie Medycznym. O palmę pierwszeństwa rywalizowało 21 załóg z jednostek pogotowia ratunkowego z terenu całej Polski oraz jedna z Ukrainy. Uczestnicy Mistrzostw brali udział w pięciu konkurencjach, gdzie musieli wykazać się rzetelną wiedzą prowadzenia czynności ratunkowych w sytuacjach zagrożenia życia, umiejętnościami doskonałej współpracy całego zespołu oraz niesamowitą sprawnością fizyczną. Najlepszą załogą okazał się zespół z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego z Rzeszowa.

*1951 – 2002 Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie
^ powrót do spisu treści

Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie jako jednostka transportu zorganizowanego i samodzielna jednostka budżetowa podlegająca Wojewodzie została utworzona z dniem 1 sierpnia 1951 roku na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 lipca 1951 roku.

W latach 1951 do 1959 całość transportu spełniającego usługi wynikające z zakresu zadań na rzecz jednostek służby zdrowia budżetu terenowego skupiona była z terenu miasta Lublin w Kolumnie Wojewódzkiej oraz w 18 Powiatowych Kolumnach Transportu Sanitarnego podległych administracyjnie i finansowo Powiatowym Radom Narodowym a nadzorowanym pod względem fachowym – technicznym przez Kolumnę Wojewódzką.

W latach 1960 – 1968 w wyniku decentralizacji w transporcie, kolumny transportu sanitarnego posiadały jedynie karetki pogotowia ratunkowego oraz w przeważającej części samochody osobowe, natomiast szpitale, przychodnie, sanatoria, domy opieki i inne jednostki służby zdrowia posiadały w wyniku przejęcia z kolumn, tabor dostawczy, ciężarowy i częściowo osobowy oraz specjalny.

W celu pełnego wykorzystania pojazdów mechanicznych przez jednostki organizacyjne służby zdrowia i opieki społecznej oraz w celu usprawnienia gospodarki tymi pojazdami na podstawie uchwały 287 Rady Ministrów z dnia 16 września 1964 roku, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej wydał zarządzenie w dniu 25 kwietnia 1967 roku, w myśl którego jednostkami organizacyjnymi skupiającymi cały tabor samochodowy w resorcie zdrowia i opieki społecznej za wyjątkiem transportu technologicznego i specjalizowanego przedsiębiorstw podległych: centralnemu Zarządowi Uzdrowisk, Zjednoczeniu Przemysłu Sprzętu Medycznego „Pemed”, Zjednoczeniu Wytwórni Surowic i Szczepionek „Bimed”, Centrali Farmaceutycznej „Cefarm”, Wojewódzkiemu Zarządowi Aptek, Wojewódzkiemu Zakładowi Dezynsekcji, Dezynfekcji i Deratyzacji i jednostek organizacyjnych budżetu centralnego dysponujących taborem gospodarczym o ładowności do 1,5 t, ponownie zostały Wojewódzkie Kolumny Transportu Sanitarnego. Przejęcie taboru poza transportem Stacji Krwiodawstwa, kolumny dokonały zgodnie z zarządzeniem Ministra Zdrowia do dnia 31 grudnia 1968 roku. Transport z Wojewódzkiej Stacji Krwiodawstwa przejęty został przez WKTS w 1969 roku.

Do zadań Kolumny należały nadzór nad gospodarką samochodową w jednostkach resortu zdrowia województwa lubelskiego oraz zapewnienie zakładom służby zdrowia podległym wojewodzie obsługi transportowej i łączności, a w szczególności:

  • wykonywanie nieodpłatne usług transportowych na rzecz zakładów służby zdrowia podległych Wojewodzie Lubelskiemu oraz odpłatnie na rzecz 20 Urzędów Gminnych, wykorzystywane do obsługi Gminnych Ośrodków Zdrowia;

  • wykonywanie nieodpłatnie usług lotniczych na rzecz jednostek służby zdrowia makroregionu środkowo-wschodniego;

  • prowadzenie konserwacji obsług i napraw środków transportowych i łączności;

  • prowadzenie gospodarki materiałowej i zaopatrzenia w środki transportu, łączności, części zamienne, ogumienie i inne niezbędne materiały do wykonania zadań;

  • wykonywanie w ramach rezerw, poprzez środek specjalny, odpłatnie usług transportowych i remontowych dla jednostek prowadzących działalność gospodarczą i osób fizycznych.

Kolumna niezależnie od zadań usługowych na terenie miasta Lublina i w jego obrębie, realizowała zadania za pomocą 7-miu rejonowych Kolumn z siedzibą w Bełżycach, Bychawie, Kraśniku, Lubartowie, Opolu Lubelskim, Puławach i Rykach.

W 1998 r. poza działalnością statutową – Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego w Lublinie prowadziła zwyczajowo działalność poza statutową na rzecz innych jednostek służby zdrowia nie podległych wojewodzie, a były nimi następujące jednostki:

  • Państwowy Szpital Kliniczny Nr 1 i Nr 4 w Lublinie;

  • Dziecięcy Szpital kliniczny w Lublinie (podległe Akademii Medycznej);

  • Zespół Opieki Zdrowotnej w Lublinie finansowany przez Samorząd terytorialny (Prezydent Miasta Lublina);

  • Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna i oddziały terenowe;

  • Medyczne Studium Zawodowe w Lublinie.

Postęp motoryzacji znalazł swoje odbicie również w transporcie sanitarnym. Pierwsze samochody, którymi dysponowała Wojewódzka Kolumna Transportu Sanitarnego były sprowadzane z Warszawy. Po odbiór pojazdów wysyłani byli kierowcy WKTS. Następnie kierowcy odprowadzali samochody do Katowic, gdzie wstawiano do nich nosze, podłogę, naklejano niebieski pas i montowano niebieską lampę sygnalizacyjną.

1972 roku zakończona została radiofonizacja stacji pogotowia ratunkowego województwa lubelskiego.

W czasie istnienia WKTS powierzchnia użytkowa biur i warsztatów wzrosła, lecz niewspółmiernie mało do wzrostu ilości taboru, zatrudnienia i zakresu usług, natomiast powierzchnia garażowa zmalała i praktycznie niemal wszystkie samochody w Lublinie garażowały na wolnym powietrzu.

W roku 1974 stanowisko Dyrektora objął mgr Zygmunt Bronisz. Uregulował on podstawy funkcjonowania firmy m. in. poprzez wprowadzenie nowych instrukcji. W tym czasie trwała budowa nowej bazy dla KTS przy ulicy Bursaki 17 w Lublinie. Ukończona została w 1978 roku. W 1981 roku na stanowisko dyrektora powołany został mgr inż. Ryszard Kędziora. Czas, w którym przyszło mu kierować KTS to lata gdy firma dostawała rocznie po 50 do 130 samochodów przeznaczonych dla lecznictwa zamkniętego (karetki pogotowia ratunkowego), lecznictwa otwartego (samochody osobowe specjalizowane) oraz samochody dostawcze i ciężarowe. W 1999 roku rozpoczął się okres przemian firmy, która z jednostki budżetowej przekształcona została w jednostkę samorządową, przeprowadzono restrukturyzację KTS. Zakup 20 nowych ambulansów ratownictwa medycznego (Citroen Jumper, Renault Master, Mercedes-Benz) umożliwił prawidłowe funkcjonowanie nowej jednostki.

Twórcy reformy służby zdrowia z 1999 r. przeoczyli problem dalszego funkcjonowania transportu sanitarnego w Polsce. Zaowocowało to poważnymi problemami firmy. Liczba pracowników z 650 zmalała w ciągu 2 lat do 315 osób. W styczniu 2000 roku Zarząd Województwa podjął decyzję o połączeniu Stacji Pogotowia Ratunkowego z Kolumną Transportu Sanitarnego. Przeciwko tym porozumieniom ostro zaprotestowały organizacje związkowe WSPR. Lubelska KTS dysponowała wówczas około 150 karetkami transportowymi, a WSPR w Lublinie obsługiwała podległy mu teren: Lublin, Kraśnik, Łęczna i Świdnik korzystając z 19 karetek z czego 15 wynajmowanych było od KTS odpłatnie.

W 2002 roku połączono Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego z Kolumną Transportu Sanitarnego i powstała Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie (z WSPR SP ZOZ i KTS powstało WSPR i TS SP ZOZ). Uchwałą Sejmiku Województwa Lubelskiego zmiany w Statucie WSPR SP ZOZ zostały zatwierdzone w 2002 r., a dzień likwidacji KTS ustalono na dzień 31 lipca 2002 roku.

*1955 – 2002 Zespół Lotnictwa Sanitarnego
^ powrót do spisu treści

Lotnictwo sanitarne zostało powołane do życia w 1955 roku przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej. Celem powyższej decyzji było usprawnienie przewozu chorych, krwi, leków oraz fachowych pracowników służby zdrowia, zwłaszcza na dużych odległościach.

Zespół Lotnictwa Sanitarnego przy Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Lublinie został zorganizowany w dniu 20 grudnia 1955 roku. Do dnia 31 grudnia 1966 roku podlegał on administracyjnie i budżetowo W.S.P.R., a od 1 stycznia 1967 roku należał do Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Lublinie.

Twórcą Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w naszym województwie i pierwszym pilotem został Zdzisław Górecki.

Personel zespołu zajmował początkowo 2 pomieszczenia wynajęte od Aeroklubu Lubelskiego w Radawcu. Lokal ten w 1972 roku został powiększony i przebudowany. Środki transportu przez cały czas były przeważnie garażowane na wolnym powietrzu, gdyż w hangarach Aeroklubu brak było miejsc. Zespół dysponował początkowo jednym a od 1956 roku dwoma samolotami typu S-13. W 1958 roku otrzymano trzeci identyczny środek transportu powietrznego. Samoloty typu S- 13 wycofane całkowicie z eksploatacji w 1969 roku, były maszynami o przeciętnej szybkości 120-130 km/godz. Ich zaletą była krótka droga lądowania i startu, a w związku z tym możliwość korzystania z lądowisk polowych.

Pierwszy historyczny i niefortunny transport lotniczy z Lublina do Łabuń koło Zamościa odbył się w dniu 3 stycznia 1956 roku. Pacjentką była Maria Trzeszowska, a pilotem kpt. Zdzisław Górecki. Niesprzyjające warunki atmosferyczne spowodowały, że samolot przekroczył granicę państwa i wylądował koło Rawy Ruskiej na terenie ówczesnej ZSRR. Dalsze loty były już wykonywane zgodnie z planem.

W roku 1960 wprowadzono do eksploatacji samolot dwusilnikowy typu „Super – Aero” czteroosobowy (1 pilot, 1 opieka medyczna i 2 chorych siedzących lub 1 leżący) pilotowany przez majora rezerwy pilota Kazimierza Oleńskiego. Szybkość przelotowa 240 km/godz.

W dwa lata później zakupiono samolot PZL–101 „Gawron”, też czteroosobowy o szybkości przelotowej 140 km/godz. W roku 1967 zakupiono drugą maszynę typu PZL – 101 „Gawron”. Po trzech latach otrzymano samolot Jak – 12-A, czteroosobowy o szybkości przeciętnej 170–180 km/godz. W 1972 roku zakupiono samolot L- 200 „Morawa” produkcji czeskiej. Była to maszyna pięcioosobowa o szybkości przelotowej 250-270 km/godz. W dniu 16 lipca 1975 roku zespół lotnictwa na Radawcu otrzymał helikopter sanitarny produkcji WSK Świdnik typu Mi–2 dwusilnikowy. Jest to maszyna 6 osobowa i można nią przewieźć 4 chorych leżących.

W latach 1960 – 1963 Zespół Lotnictwa Sanitarnego oprócz przewozu chorych wykonywał także loty przeciwpożarowe, zwłaszcza nad dużymi kompleksami leśnymi.

Pod koniec 1980 r. Zespół Lotnictwa Sanitarnego dysponował trzema samolotami sanitarnymi a mianowicie: Morawa L- 200, Jak 12- A i PZL Gawron 101 oraz jednym helikopterem typu M- 2.

Lotnictwo sanitarne odgrywało również ważną rolę w okresach klęsk żywiołowych jakimi były niejednokrotnie wiosenne roztopy i wylewy większych rzek, jak: Wisła, Bug, Wieprz itp. Podczas minionych lat samoloty ZLS niosły pomoc w postaci leków oraz wskazywały niejednokrotnie miejsca najbardziej zagrożone dla ludności. Do 1977 roku samoloty sanitarne wykonały w sumie około 600 lotów przeciwpożarowych i przeciwpowodziowych.

Za wybitne osiągnięcia w pracy dla Lubelszczyzny Zespół Lotnictwa Sanitarnego w dniu 30 kwietnia 1968 roku został odznaczony medalem 650- lecia miasta Lublin. W 1972 roku za sumienną, wieloletnią pracę w Zespole Lotnictwa Sanitarnego starszy pilot kpt. Zdzisław Górecki został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od dnia 3 stycznia 1956 r. do 31 grudnia 1980 r. załogi Lubelskiego Zespołu Lotnictwa Sanitarnego wykonały 22 379 lotów, przebywając w powietrzu 20 118 godzin, przewożąc 12 398 osób i pokonując 2 942 375 kilometrów.

W 1999 roku wraz z wejściem w życie reformy ochrony zdrowia, zapoczątkowano działania zmierzające do wprowadzenia w Polsce nowoczesnego systemu ratownictwa medycznego, m. in.: rozpoczął się proces restrukturyzacji lotnictwa sanitarnego, które znalazło się w patowej sytuacji. Kasy chorych nie miały pieniędzy na utrzymywanie drogiego sprzętu i finansowanie lotów, a Ministerstwo Zdrowia szybkiego planu uzdrowienia tej sytuacji.

W tym czasie w struktury lotnictwa sanitarnego wchodził Centralny Zespół Lotnictwa Sanitarnego oraz trzynaście zespołów lotnictwa sanitarnego działających w obrębie Wojewódzkich Kolumn Transportu Sanitarnego czy Wojewódzkich Stacji Pogotowia Ratunkowego, wśród nich zespół w Radawcu.

Rok 2000 rozpoczął nowy rozdział lotnictwa sanitarnego w Polsce. Nowo powołany podmiot, bezpośrednio finansowany przez Ministerstwo Zdrowia, stanowi jednolitą strukturę, w skład której wchodzą regionalne filie HEMS (m.in. filia w Lublinie, która ma lotnisko w Radawcu) oraz zespoły transportowe. W każdej bazie HEMS zatrudniono na dyżury lekarzy i ratowników medycznych, było to dużą nowością gdyż w poprzednim okresie ekipę medyczną organizowano po otrzymaniu zlecenia na lot, co wpływało na wydłużenie czasu gotowości do startu). Doposażono śmigłowce Mi-2 w odpowiedni sprzęt medyczny i zestaw leków niezbędnych dla udzielania pomocy w stanach zagrożenia życia i zdrowia poszkodowanych w wypadkach drogowych, w sytuacjach nagłych zachorowań oraz innych zdarzeniach.

Start | Mapa strony | Kontakt
Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe SP ZOZ w Lublinie
20-043 Lublin, ul. Spadochroniarzy 8
Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku
VI Wydział Gospodarczy - Krajowy Rejestr Sądowy
Nr KRS 0000005890
REGON: 431018621, NIP: 712-241-34-74
ISO BIP